Trendy twitteren of oubollig blijven bloggen?

Wat je twittert is alleen zichtbaar voor vrienden die je zelf hebt toegevoegd (zogenaamde ‘followers’) met mogelijkheden tot publiek antwoorden (zichtbaar voor wie zowel jou als de geadresseerde als follower heeft), privé antwoorden (alleen zichtbaar voor geadresseerde) en retweeten (complete boodschap herhalen door naam oorspronkelijke afzender aan te klikken). Zogenaamde ‘hashtags’ voegen vooral voor professionele gebruikers iets toe: door een hekje (#) voor een woord te zetten, maak je er een tag van die vervolgens weer aangeklikt kan worden om een lijst te tonen met ‘tweets’ waarin dezelfde tag voorkomt. Handig om berichtjes van bijvoorbeeld een conferentie te bundelen.

Persoonlijk was ik heel lang tegen microbloggen. Bij mij moeten de zaken altijd bezinken voordat ik ze aan papier/weblog toevertrouw. Korte berichtjes de wereld insturen tijdens een lezing of conferentie (niet alleen vanaf laptop maar ook vanaf iPod of per sms), ik zag er het nut niet echt van in. De laatste tijd ben ik erachter gekomen dat de zaken niet zo zwart-wit liggen. De essentie van social software-toepassingen verandert omdat mensen veranderen. En ik verander zelf ook, er is enerzijds minder tijd door werk, studie en gerelateerde zaken - en anderzijds zijn er meer/leukere dingen om de tijd online mee door te brengen. Een paar observaties over de veranderingen in social software:

•  Waar RSS (hulpmiddeltje om updates in de content van een site automatisch naar je toe te laten komen) eerst nog gewoon als een middel werd beschouwd, lijken de mogelijkheden ervan nu steeds vaker een doel op zich te worden. Wat ik op de ene site neerzet, wordt gelijk naar verschillende sites doorgesluisd, niet als extra maar als vooropgezet doel. Het stukje muziek dat ik op Blip.fm luister, wordt ook automatisch getwitterd (er wordt een tweet van gemaakt zonder dat ik er iets voor hoef te doen) en op Last.fm in mijn playlist gezet.

Dat vind ik nogal wat consequenties hebben. De groep mensen die mij op Blip.fm volgt, is voor een flink deel een andere dan mijn ‘followers’ op Twitter of mijn ‘friends’ op Last.fm. Al die mensen zijn opeens in de gelegenheid om te zien wat ik luister en kunnen zich daardoor weer iets méér een beeld van mij vormen.
 
• Vluchtigheid en vrijblijvendheid van sommige social software is niet meer alleen synoniem voor oppervlakkigheid. Een blog waar een maand lang niets gebeurt, zet ik verder naar onderen op mijn Netvibes-pagina (waar al mijn feeds via RSS bij elkaar komen). Als er al een keertje op gepost wordt, zie ik dat dus alleen nog als ik veel tijd heb. Bij de maandelijkse opschoonbeurt gooi ik blogs eruit waar 6 maanden niets op gebeurd is. Zo maak ik plaats voor nieuwe feeds.
 
Maar… niemand gooit je uit zijn vriendenlijst als je een week geen foto op Flickr zet, of enkele dagen je status op Facebook niet verandert. Niemand spreekt je er op aan hoe vaak je vandaag al getwitterd hebt. En er is altijd wel iemand blij verrast/verwonderd/nieuwsgierig/vul maar in, als je wél iets post. 

•  De verschuiving van zichtbaar en toegankelijk voor iedereen (eens hét kenmerk van social software) naar zichtbaar voor friends/contacts zet ook goed door. Zelfs op sites waar de default instelling ‘zichtbaar voor iedereen’ is, wordt steeds vaker gebruik gemaakt van selectie. Zo zette ik na niet aflatende vervelende comments mijn YouTube video’s ‘friends only’, deze krijgen automatisch een seintje als ik een filmpje upload.

•  Werk en privé lopen steeds meer door elkaar. Als ik mijn Netvibes open, zie ik het lokale weerbericht, het laatste nieuws, treinvertragingen, mijn email inbox thuis, de stand van mijn eventuele biedingen op eBay, de status van vrienden op Facebook, de reacties op mijn weblogposts en mijn Flickr-foto’s, nieuwe Flickr-foto’s en YouTube-filmpjes waarvoor ik een bepaalde zoekopdracht heb uitgezet, de laatste tweets van vrienden op Twitter en ga zo maar door. In één oogopslag op de hoogte en daarna pas door naar de pagina’s met (onder meer) werkgerelateerde onderwerpen, de weblogs en andere dynamische sites.

•  Microbloggen en ‘gewoon’ bloggen loopt ook steeds meer in elkaar over. Sommige van de weblogs in mijn Netvibes kan ik al opdoeken omdat elke nieuwe post getweet wordt in 2 regels met een verkorte link naar de originele post. Veel vrienden schakelen hun Twitter automatisch door naar Facebook etc.
Ik ervaar het ‘no-pressure’ gevoel van die veranderde social software als bijzonder bevrijdend. Alles kan, niets moet. Soms informatie op alle fronten tegelijk kenbaar maken, soms filteren en aanpassen voor elk platform apart. Niet meer de stress van het zoeken of een ander al over een onderwerp schreef want de meeste informatie komt ook al op diverse manieren naar je toe. En de toekomst van mijn eigen weblog, daar moet ik nog eens goed over nadenken.

Sybilla Poortman houdt een weblog bij op: www.inter-net-viewer.nl