Knoeperende sneeuw

 

Het gevoel van `kerstmis` hebben, kan je zeker voelen in Rovaniemi, Finland! Daarentegen maximaal twee uren per dag zonlicht, nou ja, je zou hier voor minder een zonnebankcentrum willen beginnen. En toch wilt elke vezel in mijn lijf ooit nog eens teruggaan. Al was het maar om de mystieke tocht naar Ounasjoki over te doen . Het bestaan van deze `warmwaterbron`, hebben we wel nooit empirisch kunnen bewijzen.

 

Zondag 29 november 2009 vertrok ik in mijn uppie vanuit Brussel richting Finland om mijn Eindhovense collega`s te zoeken aan gate 21. Gelukkig verliep de reis, op enkele turbulentieverzakkingen na, voorspoedig en aangekomen in Helsinki ging ik op zoek naar mijn theedrinkende collega`s. Na een tijdje konden we `boarden` richting Rovaniemi. Passen werden gecontroleerd en we kregen toegang tot het vliegtuig. Rond de nooduitgang troepten we allemaal dicht bij elkaar. Ondanks het aantal geproduceerde decibels, hoorden (en voelden) we de landing van ons vliegtuig.

 

Gezien de kleinschaligheid van de airport van Rovaniemi was het niet moeilijk om de uitgang te vinden. Aan de uitgang bleek de Finse voorbereiding niets aan de wensen over te laten. Netjes stonden taxi`s klaar om alle promovendi naar het gemeenschappelijke hotel te brengen. Misschien is het vermelden wel waard dat die taxi`s er niet voor ons waren. Geen probleem, gsm`s werden bovengetoverd en taxibusjes zouden binnen het half uur wel verschijnen. Onze taxi`s waren in aantocht. Toch liet de lokale chauffeurbevolking ons even opschrikken door hun `glijdende`rijstijl maar het merk van de betreffende taxi`s deed veel schrik verdwijnen. Volvo power ten top. Ik kon als echte Volvo-rijdster opgelucht ademhalen. De robuuste vormen waarvan je de prachtige resultaten van de Elandtest gewoon kunt aflezen, deden me gerust instappen. Hop naar ons hotel!

 

Na een heuse sleetocht op banden, kwamen we in ons hotel Pohjanhov aan. Inchecken en vervolgens onze kamer aan een grondige inspectie onderwerpen. Vervolgens hebben we gedineerd en dan was er nog even tijd om uit te blazen.

 

Maandagmorgen. We werden verwacht op de University of Lapland. Maar daarvoor moesten we eerst een heuse wandeling ondernemen langsheen de verschillende meren als Harjulampi en Kirkonjyrhama en dat onder een dikke laag sneeuw. Het leven kan soms echt mooi zijn. De universiteit oogde aanvankelijk groot maar eenmaal binnen was het eigenlijk een kleine maar gezellige universiteit.

 

De keynote speech werd verzorgd door Marku Hannula. Op zijn kousen (letterlijk) vertelde hij het verhaal over `Affect in (mathematical) thinking and learning`. Verschillende concepten gaande van motivatie tot effecten sloeg hij ons rond de oren. Had het gelegen aan mijn hoge dosis van ADHD…maar ik was compleet, hoewel echt niet veraf, het noorden kwijt. Gelukkig kon ik aan de gezichten van mijn collega`s aflezen dat hij dat effect op iedereen had. Geruststellend konden we de genoemde concepten bij een warm drankje overlopen en vervolgens was het tijd voor de eerste postersessie.

 

De postersessies verliepen op een andere manier dan algemeen gekend. Twee discussianten met een poster`voorzitter`werden toegewezen aan elke poster`verteller`. Een gedegen voorbereiding zorgde voor een effectieve discussie. Er werd maar liefst anderhalf uur uitgetrokken om de poster in detail te bespreken. Maar zoals velen kunnen beamen werd deze tijd ook als heel zinvol ervaren en deze postersessie was veel te snel voorbij.

 

Vervolgens twee paperpresentatie waaronder mijn eigen presentatie. Op mijn eigen manier vertelde ik aan een gevulde zaal de effecten van `coachen met het oortje`. Verschillende kritische maar ook minder kritische (`Kan je die keywords niet ad random laten horen aan de beginnende docent?!) kwamen ten tonele en mijn grootste taak waarvoor ik naar Finland was gekomen, was dan een feit. Volledig onder de indruk van mijn eigen presentatie, liep ik naar een volgende papersessie. Wat daar verteld is, kan ik me niet meer zo goed voor de geest halen maar de titel luidde `Analysis of the quality of communication processes in small groups and the influence on the learning outcome` veelbelovend.

 

Moe maar voldaan zochten we een plaatsje waar we het best een kritische zelfevaluatie zouden kunnen schrijven. Sterk aangetrokken door de bierkaart waarop Perry-bier (limonade zo bleek later) stond te lezen, traden we een cafeetje binnen. Natuurlijk werd er een aantal keren gezwansd en gezeverd maar onze onderzoekende houding voerde toch steeds de boventoon.

 

Dinsdag. Kwiek verliep de tocht opnieuw naar de universiteit. Eerst een papersessie en dan vervolgens de workshop: `Inquiry-based science teaching` volgen. Noch de methodiek, noch het theoretische kader, noch het snoepje als extrinsieke motivatie, noch het niveau van Engels van onze niet zo gemotiveerde workshopverzorger kon onze goedkeuring wegdragen. Op bijgevoegde foto`s kan je onze evaluatie duidelijk van onze gezichten af lezen. Gelukkig was het dan tijd voor lunch.

 

Gezien de hoeveelheid licht op een dag, was besloten vanuit de organisatie om de sociale activiteit onmiddellijk na de lunch te laten plaats vinden. Het merendeel van de ESoE delegatie had gekozen om de officiële kerstman te gaan begroeten op de noordpoolcirkel. Dat we de `echte’ Santa Claus hebben gevonden, bewijst de foto opgehangen in de promovendi. Dan terug naar de universiteit. U zou verwachten dat een aantal mensen niet meer terug zouden gaan naar de volgende twee paperpresentaties maar niks is minder waar. Ik heb volgende twee paperpresentaties meegekregen: `Pre-service teachers` objectives and attitudes on laboratory work` en `The competence to judge on own knowledge during selfregulation` Stukken van de eerste presentatie had ik reeds in Berlijn gezien dus voor mij was deze presentatie helder. Daarna werden we met de voltallige groep verwacht in de grote hal van de universiteit voor een officiële receptie. Het formele karakter werd heel snel informeel doordat twee Finnen een banjo-achtig instrument boven haalden om zowel Finse als Engelstalige liederen ter oren te brengen. Alvorens nog even na te praten in het cafeetje van vorige avond, zochten we ons bedje op.

 

Woendag. Gestart werd met het gekende format van de posterpresentatie. Waarna Marjan haar paper presenteerde. Grappig hierbij was dat enkel ESoE promovendi elkaar vragen durfden te stellen. Maar Marjan gaf op elke vraag een onderbouwd wederwoord. De volgende twee papersessies gingen `Availability definciency or production deficiency in scientific discovery learning: is knowledge about appropriate strategies not available or is it just not used?` en `Development of psysics competence in secondary school`. Daarna werd de `Closing ceremony` verzord door directeur Castren. Op een luchtige manier namen de deelnemende landen plenair afscheid van elkaar. Wim deed dat origineel door tulpenbollen te schenken aan de organisatie en hier werden nog drie dikke kussen aan toegevoegd. Toen was het 16.00 en de Winter school was tot zijn einde gekomen.

 

Donderdagochtend. Gelukkig op mezelf (ik had heel weinig te vertellen, mijn lampje was langzaam aan het doven) moest ik volgende activiteiten ondernemen: uitchecken, sleeënde taxi tot airport nemen en `boarden`. In Helsinki had ik vier uur de tijd om over te stappen. Aan gate 22 met uitzicht over dit mooie, grote land, probeer ik een aantal gedachten op papier te zetten. Terwijl ik de eerste lijnen van dit verslag aan het typen ben, komen (de echte deze keer!) Kerstman en zijn knappe blonde Elfenhelpertje de verloren reizigers snoepjes. En weer kan ik de indruk niet ontdrukken: `Wat een hartelijk en mooi land is Finland toch!`. Zo, en bij het typen van de volgende alinea, behoort de ervaring `Knoeperende sneeuw` alweer tot het verleden.

 

Ik heb doorheen dit verslag evenveel superlatieven voor deze Winter School gebruikt, als Inuits hebben voor sneeuw. Ik heb ontzettend genoten van `knoeperende` sneeuw gelegen op een prachtig landschap. Ik heb enorm geleerd van de twee productieve postersessies, de grondig geanalyseerde papersessies en de vele kritische (Eindhovense) vragen. Niet in het minst waren de sneeuwballengevechten een vermelding waard. Dit geeft je, als lezer, wel een benadering van wat ik, en ik denk dat ik nu mag spreken in wij-vorm, als evaluatie naar Heidi hebben opgestuurd!

Nele Sofie Coninx