Cognitive Load Congress

Een korte impressie van mijn eerste congres….

 

Het moest er eens van komen maar ik had niet gedacht dat het zo vlug zou gaan. Mijn eerste echte congres stond gepland op 2 maart 2009 en zou drie dagen gaan duren…Het congres was nog wel niet een van de minste: het Cognitive Load Congress. Lag het aan het feit dat ik een presentatie ging geven over het theoretische denkkader van mijn tweede experiment (van volgend jaar) of was het omdat alle grootten der Cognitive Load wereld bijeenkwamen? In ieder geval, een `beetje` onwennig stapte ik uit mijn auto aan de Open Universiteit te Heerlen.  

Wat me meteen opviel, naast de supervriendelijkheid van de portier, was het aantal genodigden. Ik denk dat ik met een zestigtal ongeveer alle hoofden heb geteld. Gewapend met een steeds terugkerende openingszin en een badge waarop mijn `Flemish name` stond te lezen maakte ik al snel wat nieuwe vrienden. En zo kon het congres beginnen…

Voor de geïnteresseerde lezer verwijzen we naar de url (www.ou.nl) met het overzicht van alle presentaties en bijhorende abstracts. Ik noem hier enkel de meest interessante presentaties.
 

Maandag 2 maart 2009. John Sweller himself deed de opening. Drie kwartier later wist ik alle artikelen die ik gelezen had, een plaats te geven…scheme automatisation ten top! Intrinsic Load, Germane Load,.. ik kreeg er niet genoeg van…

Dinsdag 3 maart 2009. Eindelijk was het de beurt aan de Fontysdelegatie. Promovendi Irene van Stiphout en Niek van den Bogert presenteerden hun poster met veel verve op een anderhalf uur durende informatiemarkt. Verschillende specialisten op het gebied van Cognitive Load hebben feedback, suggesties en opmerkingen gedeeld met de twee promovendi. Niek en Irene`s reacties waren lovend.

Woensdag 4 maart. Mijn beurt. Op de VOR division ICT mocht ik mijn presentatie geven. Een andere naam maar nog steeds dezelfde mensen. Ik beklom net dat podium waar verschillende promovendi voor mij, hun proefschrift hebben verdedigd. Het was net alsof ik al dat klamme zweet kon voelen, misschien ook wel enkele traantjes kon zien glinsteren in het vloerkleed en vanuit mijn ooghoeken leek het zelfs of ik op het podium enkele spatjes bloed kon ontdekken… In ieder geval, nu moest het geleverde bloed, zweet en tranen omgezet worden in een concrete 12(!) minuten durende presentatie. Aan de rechterkant had ik (letterlijk) een baken van vertrouwen want aanmoedigend keken Niek en Irene mijn kant op en Karel, mijn dagelijkse begeleider, was speciaal afgekomen om te supporteren. Inderdaad, ik moet bevestigen wat wetenschappers nog steeds niet empirisch hebben kunnen bewijzen: de tijd ging op dat podium veel sneller voorbij dan 12 minuten vanuit een zaal zitten luisteren. De feedback die ik na mijn presentatie kreeg was constructief en productief en voor een eerste keer was dit heerlijk!

 

 

Uw reporter ter plaatse

 

 

Nele